Həyatından əlini üzmüş xəstənin duası

Last Updated: Dekabr 27th, 2022|Views: 8|1,2 min read|
[Allahummə-ğfirliy vərhəmniy və əlhiqniy birrafiqil-a’lə]

«Allahım! Məni bağışla, mənə rəhm et, məni Uca Dosta qovuşdur!»[1]

Peyğəmbər səllallahu aleyhi və səlləm ölümün­dən əvvəl əllərini suya salıb üzünə sürtər və deyərdi:[Lə ilahə illəllahu, innə lilməuti lə­səkərat]

«Allahdan başqa məbud yoxdur. Həqiqətən, ölümün öz bihuşluğu var».[2]

[Lə ilahə illəllahu Allahu Əkbər, lə ilahə illəllahu vəhdəhu, lə ilahə illəllahu vəhdəhu lə şərikə ləhu, lə ilahə illəllahu ləhul-mulku və ləhul-həmdu, lə ilahə illəl­lahu və lə həulə və lə quvvətə illə billəh]

«Allahdan başqa məbud yoxdur. Allah ən Böyükdür. Tək Allahdan başqa məbud yox­dur. Allahdan başqa məbud yoxdur, O təkdir, Onun şəriki yoxdur. Allahdan başqa məbud yoxdur. Mülk Onundur və həmd Onadır. Allah­dan başqa məbud yoxdur. Qüdrət və güc yalnız Allahdadir!»[3]


[1] əl-Buxari, 7/10 və Muslim, 4/1893.
[2] «Fəthul-Bari», 8/144.
[3] Bu hədisi ət-Tirmizi, İbn Macə rəvayət etmiş və əl-Albani onu “səhih” hesab etmişdir. Bax: «Səhihu-t-Tirmizi», 3/152 və «Səhih İbn Macə», 2/317.

Həyatından əlini üzmüş xəstənin duası

Last Updated: Dekabr 27th, 2022|Views: 8|1,2 min read|
[Allahummə-ğfirliy vərhəmniy və əlhiqniy birrafiqil-a’lə]

«Allahım! Məni bağışla, mənə rəhm et, məni Uca Dosta qovuşdur!»[1]

Peyğəmbər səllallahu aleyhi və səlləm ölümün­dən əvvəl əllərini suya salıb üzünə sürtər və deyərdi:[Lə ilahə illəllahu, innə lilməuti lə­səkərat]

«Allahdan başqa məbud yoxdur. Həqiqətən, ölümün öz bihuşluğu var».[2]

[Lə ilahə illəllahu Allahu Əkbər, lə ilahə illəllahu vəhdəhu, lə ilahə illəllahu vəhdəhu lə şərikə ləhu, lə ilahə illəllahu ləhul-mulku və ləhul-həmdu, lə ilahə illəl­lahu və lə həulə və lə quvvətə illə billəh]

«Allahdan başqa məbud yoxdur. Allah ən Böyükdür. Tək Allahdan başqa məbud yox­dur. Allahdan başqa məbud yoxdur, O təkdir, Onun şəriki yoxdur. Allahdan başqa məbud yoxdur. Mülk Onundur və həmd Onadır. Allah­dan başqa məbud yoxdur. Qüdrət və güc yalnız Allahdadir!»[3]


[1] əl-Buxari, 7/10 və Muslim, 4/1893.
[2] «Fəthul-Bari», 8/144.
[3] Bu hədisi ət-Tirmizi, İbn Macə rəvayət etmiş və əl-Albani onu “səhih” hesab etmişdir. Bax: «Səhihu-t-Tirmizi», 3/152 və «Səhih İbn Macə», 2/317.